​Περιγραφή έργου

Σε μια ήσυχη γειτονιά της Αρτέμιδας, μια εξοχική κατοικία επανασχεδιάζεται εκ βάθρων, δίνοντας στην καθημερινή διαμονή ροή, αίσθηση και συνέχεια.

 

Ο χώρος δεν επιβάλλεται — σε καλεί να μείνεις λίγο ακόμη.

​

Εστία 

Κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης αποτελεί η μονολιθική νησίδα από τραβερτίνη. Γήινη και στιβαρή, λειτουργεί ως εστία κίνησης και συνάντησης, θεμελιωμένη στον χώρο τόσο λειτουργικά όσο και συναισθηματικά. Από τη νησίδα ξεκινά μια συνεχής «λωρίδα» από ξύλινα πηχάκια και φωτεινές γραμμές, η οποία εξελίσσεται και αγκαλιάζει τη δεύτερη εστία του σπιτιού — το τζάκι — ως μία ενιαία χωρική χειρονομία. Η ξύλινη κατασκευή λειτουργεί ως φίλτρο φωτός, ρυθμού και μετάβασης, οργανώνοντας τον χώρο χωρίς να τον περιορίζει.

​

​Το τζάκι, λιτό, αποτελεί σημείο συγκέντρωσης και ησυχίας. Οργανώνει το καθιστικό γύρω του χωρίς περιττές χειρονομίες, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα διακριτική και φιλόξενη, ιδανική τόσο για στιγμές ξεκούρασης όσο και συνύπαρξης.

​

Υλικά και φως

Η αρχιτεκτονική γλώσσα βασίζεται σε φυσικά υλικά και καθαρές γεωμετρίες. Το ξύλο, η πέτρα και οι θερμές, ουδέτερες αποχρώσεις συνθέτουν ένα περιβάλλον ηρεμίας, όπου το φως λειτουργεί ως δομικό στοιχείο. Διαφορετικά επίπεδα φωτισμού — άμεσος, έμμεσος και ατμοσφαιρικός — αναδεικνύουν τις υφές και προσδίδουν βάθος στον χώρο, μεταβάλλοντας διακριτικά την εμπειρία του μέσα στη μέρα και τις εποχές.

​

Ροή και καθημερινότητα

Η κουζίνα και το καθιστικό συνδέονται σε έναν ενιαίο, ανοιχτό χώρο, όπου τα όρια δεν καταργούνται αλλά μαλακώνουν. Οι αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες λειτουργούν ως στοιχεία καθοδήγησης και όχι διαχωρισμού, επιτρέποντας στη ζωή να ρέει φυσικά από τον έναν χώρο στον άλλο.

Μια κατοικία για όλες τις εποχές

​

Το αποτέλεσμα είναι μια κατοικία ισορροπημένη και διαχρονική. Ένας χώρος λιτός αλλά ζεστός, σύγχρονος αλλά βαθιά ανθρώπινος.