ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

 

Τα Λιχαδονήσια, ακατοίκητα νησάκια του Μαλιακού κόλπου, εμφανίζονται στον ορίζοντα ως ένα θολό ίχνος· μια συνεχής παρουσία ορατή από κάθε σημείο της ακτογραμμής, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτεται πλήρως. Αυτή η αμφίβολη, σχεδόν φευγαλέα εικόνα αποτέλεσε το αρχικό ερέθισμα για τη σύλληψη του Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών.

​

Η πορεία προς τα νησιά γίνεται αντιληπτή ως μια διαδικασία αλλεπάλληλων προσεγγίσεων. Καθώς το βλέμμα και το σώμα κινούνται γύρω από τον κόλπο, το τοπίο αποκαλύπτεται μέσα από διαδοχικά “ζουμ”, όπου κάθε κλίμακα φανερώνει νέα επίπεδα πολυπλοκότητας. Το αρχικά θολό σημείο μετασχηματίζεται σταδιακά σε υλικότητα, σε γεωμετρία, σε υφή. Όταν η πορεία ολοκληρώνεται και η επαφή με το νησί γίνεται άμεση, η ανάγνωση συνεχίζεται σε μικρότερη κλίμακα, μέσα από εναλλαγές έντασης και ομαλότητας του εδάφους.

​

Καθοριστικό στοιχείο αυτής της ανάγνωσης αποτελεί η ηφαιστιακή πέτρα των Λιχαδονησίων. Η τυχαία μορφοποίησή της, διακοπτόμενη από ρωγμές που σχίζουν το έδαφος και βυθίζονται σε αυτό, αποτέλεσε τη βασική εννοιολογική και μορφολογική αναφορά του σχεδιασμού.

 

Η ρωγμή δεν νοείται ως βίαιη τομή, αλλά ως φυσική διαδικασία: μια γραμμική χειρονομία που ακολουθεί την υπάρχουσα μορφολογία, αποκαλύπτοντας το εσωτερικό του εδάφους .

​

Το Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών σχεδιάζεται ως μια αρχιτεκτονική ρωγμή. Ένα επίμηκες κτίριο που δεν τοποθετείται πάνω στο νησί, αλλά το διασχίζει ήπια, βυθιζόμενο σε αυτό. Η αρχιτεκτονική δεν επιδιώκει την κυριαρχία, αλλά τη συμβίωση .

Οι εσωτερικοί χώροι οργανώνονται σε open plan διάταξη, ενισχύοντας την αίσθηση ροής και συνέχειας. Η απουσία αυστηρών ορίων επιτρέπει την ελεύθερη κίνηση και τη συνεχή οπτική επαφή ανάμεσα στις λειτουργίες, δημιουργώντας έναν χώρο γνώσης που λειτουργεί ως ενιαίο πεδίο εμπειρίας.

Στο κάτω επίπεδο αναπτύσσονται οι εργασιακοί χώροι, οι χώροι διαλέξεων και σεμιναρίων, η βιβλιοθήκη και το αναγνωστήριο, καθώς και ο χώρος περιοδικών εκθέσεων — λειτουργίες που συνδέονται άμεσα με την έρευνα και τη μελέτη. Στο ανώτερο επίπεδο, το καφέ-εστιατόριο, οι διαδικτυακοί χώροι και οι χώροι εκθέσεων ανοίγονται προς τον ορίζοντα, επιτρέποντας τη θέα προς τον Μαλιακό κόλπο και την κορυφογραμμή της Στερεάς Ελλάδας.

​

Το κέλυφος που σκεπάζει τη ρωγμή-κτίριο δεν λειτουργεί ως όριο, αλλά ως μεμβράνη. Ένα ελαφρύ δικτύωμα που ακολουθεί τη μορφολογία του εδάφους και επιτρέπει τη διάχυση του φωτός, του αέρα και του βλέμματος.

 

Το μέσα και το έξω συνυπάρχουν, όπως στο φυσικό τοπίο, χωρίς σαφή διάκριση. Η αρχιτεκτονική υποχωρεί, επιτρέποντας στη φύση να διατηρήσει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο.

​

​