​ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

​

Η κατοικία στον ελαιώνα της Στυλίδας αποτελεί μια μελέτη ένταξης και αρμονίας του κτισμένου μέσα στο μεσογειακό τοπίο, βασισμένη στη σχεδιαστική προσέγγιση του A/RTH, όπου η αρχιτεκτονική δεν επιδιώκει να επιβληθεί, αλλά να αναδυθεί ως φυσική προέκταση της γης. Το έργο αντιμετωπίζεται ως πράξη σεβασμού προς το τοπίο, όπου το κτισμένο λειτουργεί ως μέσο ανάγνωσης και όχι αλλοίωσης του τόπου.

​

 

Η βασική πρόθεση ήταν η δημιουργία μιας θερινής κατοικίας που σέβεται τη φυσιογνωμία του ελαιώνα και ταυτόχρονα ενσωματώνει τις ποιοτικές αρχές του σύγχρονου κατοικείν. Η κατοικία οργανώνεται σε ένα επίπεδο, ακολουθώντας αμφιθεατρική, γραμμική χάραξη που εγγράφεται στη φυσική μορφολογία του εδάφους, σαν να υπαγορεύτηκε από αυτό.

​

 

Η διαμόρφωση αμβλείας γωνίας ενισχύει τις οπτικές φυγές προς τον Μαλιακό κόλπο και τον ελαιώνα, επιτρέποντας στο βλέμμα να κινείται ανεμπόδιστα μέσα στο τοπίο, χωρίς κατευθυνόμενες χειρονομίες. Οι χαμηλοί όγκοι και η οριζοντιότητα της σύνθεσης εξασφαλίζουν την ήπια ένταξη στο περιβάλλον, διατηρώντας την κυριαρχία του φυσικού ορίζοντα και την αίσθηση ότι το τοπίο προηγείται της αρχιτεκτονικής.

​

 

Καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση κατέχει η έννοια του «μεταβατικού χώρου». Η ημιυπαίθρια αυλή στο κέντρο της κατοικίας λειτουργεί ως χωρικό φίλτρο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ένας τόπος σκιάς, φωτός και παύσης, όπου οι εποχιακές μεταβολές γίνονται αντιληπτές μέσα από την κίνηση του ήλιου και του αέρα. Η κουζίνα και οι κοινόχρηστοι χώροι οργανώνονται γύρω από την αυλή, ενισχύοντας τη βιωματική συνέχεια εσωτερικού και εξωτερικού χώρου ενισχύοντας τη σχέση με το κλίμα και το τοπίο.

​

 

Η υλικότητα ακολουθεί τη λογική της αυθεντικότητας και της ειλικρίνειας. Φυσική πέτρα από την περιοχή, εμφανές σκυρόδεμα, ξύλο και λευκές επιφάνειες συνθέτουν μια αρχιτεκτονική που δεν επιδιώκει την επίδειξη, αλλά τον διάλογο με το έδαφος, το φως και τις υφές του μεσογειακού τοπίου. Τα υλικά επιλέγονται για τη σχέση τους με τον χρόνο, τη φθορά και τη μνήμη.

​

 

Η κατοικία στον ελαιώνα της Στυλίδας αποτελεί μια ήσυχη αρχιτεκτονική χειρονομία, όπου το κτισμένο υποχωρεί για να αναδειχθεί η γεωμετρία της φύσης.

​

Ένα έργο που αναζητά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη λειτουργικότητα, τη βιωματική ποιότητα και τη βαθιά σύνδεση με τον τόπο.